Απεργίες Δίχως Απεργούς…!

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΑΡΘΡΑ ΗMEΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:

Στo πλαίσιo της 2ης αξιολόγησης όπου τα εργασιακά δικαιώματα βρίσκονται για ακόμη μια φορά στο μάτι του νεοφιλελεύθερου κυκλώνα η διοίκηση της Γ.Σ.Ε.Ε έκανε δυναμικό ντεμπούτο στα κοινωνικά δίκτυα και απαντά σε κριτική που της γίνεται για την ανυπαρξία της απέναντι στην επίθεση που έχει εξαπολύσει το κεφάλαιο μέσω της απορρύθμισης της εργασίας, ειδικά τα τελευταία χρόνια, με ένα ειρωνικό σχόλιο. Αναφέρει χαρακτηριστικά: “40 απεργίες και συγκεντρώσεις..σας περιμέναμε αλλά…”

Νιώθουμε την ανάγκη να απαντήσουμε σε αυτό το φαινομενικά εφήμερο και πρόχειρο σχόλιο για πολλούς λόγους και τον εξής έναν: Πίσω από αυτό κρύβεται μια συγκεκριμένη λογική για το πως αντιλαμβάνονται τους αγώνες οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των ημερών μας, οι ίδιες που σε κομβικές, για τον κόσμο της εργασίας, στιγμές της ιστορίας έχουν ταυτιστεί με τα συμφέροντα αυτών που υποτίθεται πως βρίσκονται απέναντί τους.

Το γεγονός ότι το επιχείρημα ξεκινά με έναν αριθμό είναι πραγματικά εντυπωσιακό. 40 απεργίες, επισημαίνει η Γ.Σ.Ε.Ε, δείχνοντας την ποσοτική και επιφανειακή αντίληψη που την διακατέχει στο ζήτημα “απεργία”. Το μεγαλύτερο όπλο του κόσμου της εργασίας δεν είναι παρά μια υποχρέωση για τους δήθεν εκπροσώπους μας. Σημασία έχει να καταγραφεί ότι η Γ.Σ.Ε.Ε καλεί τον κόσμο, από κει και πέρα ποιος διερωτάται για τις ευθύνες των αποτυχημένων απεργιών που τις περισσότερες φορές δεν ελκύουν παρά τους ίδιους και μόνο.

Η ευθύνη για την απαξίωση του συνδικαλισμού δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στα όργανα που έχουν αναλάβει να υλοποιήσουν την αξία του. Η Γ.Σ.Ε.Ε όμως έχει άλλη απάντηση. Αφού μας κάλεσε και μας περίμενε αλλά…! Εδώ ο ποιητής είναι σαφής. Εμείς κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου όταν οι πεφωτισμένοι ηγέτες του συνδικαλισμού, που έχουν συνδέσει τον βίο τους με τις κρατικές επιχορηγήσεις και την διαχείρισή τους, μας καλούν σε αγώνες ταξικούς.

Αλήθεια ποιους πραγματικά καλούν και περιμένουν αλλά αυτοί δεν πηγαίνουν; Είναι μήπως η νεολαία της σχεδόν 60% ανεργίας; Η μήπως είναι οι εργαζόμενοι σε υπεργολαβίες που δεν γνωρίζουν καν ποιος είναι ο εργοδότης τους; Μήπως είναι οι ντελιβεράδες που εργάζονται σε καθεστώς απόλυτης ανασφάλειας, ή οι σερβιτόροι/σερβιτόρες που βιώνουν την εκμετάλλευση της ευελιξίας και τον σεξισμό της εργοδοσίας; Όχι μάλλον θα είναι οι μετανάστες που βρίσκονται στην μαύρη εργασία και αν τολμήσουν να έχουν άλλη γνώμη από το αφεντικό, ο ρατσισμός τους περιμένει στη γωνία. Και όμως κανέναν από αυτούς δεν έχουν καλέσει και ούτε περίμεναν.

Περίμεναν ωστόσο να πάνε κάποιοι που πολύ θα τους ήθελαν αλλά ούτε εκείνοι τελικά πήγαν. Και έτσι η Γ.Σ.Ε.Ε κραυγάζει για τις 40 απεργίες χωρίς απεργούς, και μάλιστα είναι περήφανοι για αυτό!!!

Top