Το «κόστος» της ανεργίας των νέων

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΔΙΕΘΝΗ, ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΗMEΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:

Μετάφραση/επιμέλεια: Σόνια 

Έχει δημιουργηθεί η αίσθηση πως οι νέοι άνθρωποι εργάζονται λιγότερο από τους μεγαλύτερους. Οι νέοι  σχεδιάζουν βραχυπρόθεσμα το πώς θα ζήσουν καθώς αντιλαμβάνονται τις ζωές τους  τόσο μέσα στο χώρο της εκπαίδευσης (σχολείο) όσο και στους χώρους εργασίας .

Αλλά το 5,8 εκ. των νέων ανθρώπων δεν είναι ούτε στην εκπαίδευση αλλά ούτε σε εργασιακούς χώρους. «Είναι μια τελείως διαφορετική κατάσταση από ότι έχουμε δει στο παρελθόν» όπως σημειώνει η Elisabeth Jacobs, υπεύθυνη για τα ακαδημαϊκά προγράμματα στο κέντρο Ισότιμης Ανάπτυξής στην Ουάσιγκτον.

 

Διάγραμμα 1: Τα ποσοστά ανεργίας σε σχέση με τις ηλικιακές ομάδες (Source: Bureau of Labor Statistics)

«Είναι ένα μεγάλο ζήτημα… Αυτός ο αριθμός είναι μία ολόκληρη ομάδα Αμερικάνων που βρίσκονται στην αρχή της σταδιοδρομίας τους και είναι αρκετά αποθαρρυμένοι» προσθέτει.

«Η ανεργία των νέων παραμένει σε εξαιρετικά υψηλά επίπεδα σε ολόκληρη την χώρα. Σε ορισμένες περιοχές, το ποσοστό ανεργίας μεταξύ των ηλικιών 16-24 είναι περισσότερο από το διπλάσιο του εθνικού ποσοστού ανεργίας το οποίο κυμαίνεται στο 6,3%.

Είναι μία εξέλιξη που  οι ειδικοί προειδοποιούν πως μπορεί να έχει παράπλευρες συνέπειες στις επόμενες δεκαετίες- όχι μόνο  για το προσδοκώμενο εισόδημα των νέων  ανθρώπων κατά την διάρκεια της ζωής τους  αλλά και για την συμβολή τους στην φορολογία και στη δύναμη της οικονομίας των ΗΠΑ συνολικότερα.

Και για πολλούς από αυτούς το εισόδημά τους δεν είναι μόνο για την αυτοσυντήρησή τους.

«Αυτή δεν είναι μία ιστορία από ανθρώπους που δεν έχουν πρόσβαση σε μια θέση εργασίας σε ένα εμπορικό κέντρο. Είναι για τους ανθρώπους που προσπαθούν να στηρίξουν οικονομικά τις οικογένειές τους» αναφέρει η Jacobs  στο Morning’s Edition του Steve Inskeep. “Μιλάμε για πολλούς Αμερικάνους γονείς που αγωνίζονται»

 

Διάγραμμα 2: Τα ποσοστά ανεργίας στις ηλικιακές ομάδες 16-24 ετών σε σχέση με το μορφωτικό επίπεδο (Source: Bureau of Labor Statistics )

Μία εξ’ αυτών η 22χρονη Patty Sanchez από το Reno της Νεβάδα, η οποία  είχε κάποιες μέρες άδεια από το τηλεφωνικό κέντρο όπου εργαζόταν λόγω της μικρής της κόρης που χειρουργήθηκε στο πόδι. Όμως υπήρξε μία «παρεξήγηση». Οι εργοδότες της ισχυρίστηκαν πως η Patty ήταν απούσα εν ώρα εργασίας και την απέλυσαν.

Από τότε η απόφοιτη γυμνασίου έχει στείλει δεκάδες βιογραφικά, δημοσίευσε αγγελία εύρεσης εργασίας σε ιστοσελίδες και επισκεπτόταν μαγαζιά για αναζήτηση νέας θέσης εργασίας. Εντωμεταξύ, έχει 4 παιδιά κάτω των 5 ετών και πρόσφατα της έκαναν έξωση από το διαμέρισμά της.

«Νιώθω σαν να είμαι σε μία τρύπα και δεν μπορώ να βγω από αυτήν ακόμα και αν προσπαθώ» λέει «και προσπαθώ να παραμείνω θετική»

Ο Mark Pingle, οικονομολόγος από το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα αναφέρει πως ένα υψηλό εκπαιδευτικό επίπεδο δεν είναι αρκετό στις μέρες μας- ακόμα και σε ένα μέρος όπως το Reno που παραδοσιακά είχε άφθονες ευκαιρίες απασχόλησης στον τομέα των υπηρεσιών. Κατά τη διάρκεια της κορύφωσης της οικονομικής κρίσης , το ποσοστό ανεργίας στη Νεβάδα για τους νέους ενήλικες έφτασε πάνω από 20%.

«Θα χρειαστείς πολλά περισσότερα από την εκπαίδευση από ότι στο παρελθόν για να βρεις δουλειά εδώ, θα πρέπει να αποκτήσεις δεξιότητες»

Βέβαια,  η Alexandria  Roberts διαπιστώνει πως ακόμη και ένα πτυχίο κολεγίου δεν είναι εγγύηση. Η  23χρονη Roberts πρόσφατα αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Νεβάδα με πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες και στόχος της είναι να εργαστεί σε πολιτικές εκστρατείες. Μετά από μήνες όπου αγωνίζεται να βρει μια θέση εργασίας στον τομέα της, έχει επεκτείνει την αναζήτησή της και σε άλλους τομείς.

«Μια θέση  στην διαχείριση  ανθρώπινων πόρων, αλλά και σε διαχείριση γραφείου και σε παρόμοιες θέσεις απασχόλησης », αναφέρει. «Έκανα αίτηση για αυτές τις θέσεις εργασίας, καμία ευκαιρία δεν υπάρχει», και συνεχίζει. «Έχω πτυχίο, το οποίο δεν εξασφαλίζει τίποτα. Αλλά υπάρχει το παράδοξο :  Δεν σου εξασφαλίζει τίποτα και καμία θέση εργασίας , αλλά όλοι νομίζουν ότι έχεις παραπάνω προσόντα από όσα πρέπει  για τις συγκεκριμένες θέσεις εργασίας.»

 

Όταν ο Alex Contreras τελείωσε το γυμνάσιο, ήξερε ότι θα χρειαστεί κάποιο εφόδιο της ειδικότητας. Μετακόμισε από το σπίτι του και εγγράφηκε  στο Job Corps, ένα  ομοσπονδιακό πρόγραμμα  διάρκειας 1 ή 2 έτη  για νέους με οικονομικά προβλήματα. Εκεί εκπαιδεύτηκε ως φύλακας, πράγμα που  ήλπιζε ότι θα τον βοηθήσει να βρει σταθερή απασχόληση, ενώ κυνηγούσε  τον μακροπρόθεσμο στόχο του να γίνει αστυνομικός.

Ωστόσο μέχρι στιγμής, επειδή υστερούσε από εργασιακή εμπειρία-είναι 20 ετών- είναι πιο εφικτό να βρει μια μερικής απασχόλησης εργασία. Υποψιάζεται ότι οι ηλικιωμένοι, με περισσότερη εμπειρία,  θα έχουν πρόσβαση σε αυτές τις κατηγορίες εργασίας  που ο ίδιος έχει βάλει ως στόχο.

«Μπορεί  να έχουν όλα  τα απαραίτητα πιστοποιητικά, αλλά τι γίνεται με το άλλον άνθρωπο; Αυτός ίσως έχει τα ίδια πιστοποιητικά με εμένα, αλλά έχει πιθανώς κάνει περισσότερα από ό, τι έχω κάνει εγώ», αναφέρει ο  Alex Contreras.

Σύμφωνα με την Jacobs, ακόμη και αν έχεις μια δουλειά  μερικής απασχόλησης θα μπορούσε να είναι καλύτερο από το να απαιτείς μια δουλειά  πλήρους απασχόλησης.

«Αν είχατε μια μακρά περίοδο ανεργίας, ακόμη και αν είναι στην αρχή της καριέρας σας, δεν θα άρεσε αυτό στους  εργοδότες σας. Έτσι, αν  ξεκινήσετε την καριέρα σας με το ‘μαύρο’ σημάδι στο βιογραφικό σας, θα  σας ακολουθεί για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, για διάφορους λόγους », αναφέρει.

«Καθ ‘όλη την αναζήτηση στην αγορά εργασίας», συνεχίζει, «οι ειδικοί αντιλαμβάνονται αυτό που αποκαλεί ένα ‘σκληρό παιχνίδι με  μουσικές καρέκλες’, στο οποίο οι άνθρωποι με περισσότερη εκπαίδευση ή εμπειρία δεν είναι σε θέση να πάρουν τις θέσεις εργασίας που θέλουν και αντ’ αυτού πηγαίνουν μετά από τις θέσεις που θα μπορούσαν να απαιτήσουν  σε θέσεις με λιγότερες δεξιότητες ή λιγότερη εμπειρία.»

«Όταν η μουσική σταματά, εσείς οι απόφοιτοι έχετε λάβει τις θέσεις εργασίας σε καφετέριες όπως  Starbucks –  και έτσι εάν υπάρχει λιγότερο μορφωμένο άτομο το οποίο, στο παρελθόν κατείχε μια δουλειά όπως αυτή, – ήταν η πρώτη του δουλειά – οι ‘καρέκλες’ απλά δεν είναι διαθέσιμες  γι’ αυτόν », προσθέτει η Jacobs.

Και η διαφορά  αυτή έχει μακροπρόθεσμες επιπτώσεις, επηρεάζοντας τα κέρδη για περίπου 20 χρόνια, σύμφωνα με  την Jacobs.

«Αν ανεβείτε  με αυτήν την πρώτη δουλειά στη ‘σκάλα’ σταδιοδρομίας ,  θα έχει αντίκτυπο στο μισθό σας , γιατί, ξέρετε ότι ξεκινήσατε από χαμηλότερο σκαλί», λέει.

«Κινδυνεύουμε πραγματικά να αποκτήσουμε αυτή τη  χαμένη γενιά εργαζομένων», λέει η Jacobs. «Και ότι αυτό συνεπάγεται για την ικανότητα της οικονομίας, να καινοτομεί και να ανταγωνίζεται, Η διαρροή εγκεφάλων και τα «χαμένα ταλέντα» αυτής  της γενιάς  είναι ένα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο.»

Πηγή: npr.org

Υποσημειώσεις της μεταφράστριας

1. Είναι σαφές ότι η ανάλυση που επιχειρείται εδώ είναι, αν όχι επιπόλαιη, «δημοσιογραφικού τύπου». Αποφασίσαμε ωστόσο να μεταφράσουμε το κείμενο για να μεταφέρουμε μια εικόνα από την αντίπερα όχθη του ατλαντικού και να σημειώσουμε τα τόσα κοινά χαρακτηριστικά παρότι στην Ελλάδα το brain drain έχει συνδεθεί με το φαινόμενο της μετανάστευσης στο εξωτερικό, στην Αμερική έχει χαρακτηριστικά εσωτερικής μετακίνησης του εργατικού δυναμικού ή την ανεργία, μιας και οι υποψήφιοι για μια θέση εργασίας είναι » καταρτισμένοι περισσότερο από όσο θα έπρεπε». Αυτό που κρατάμε είναι πως η υποτίμηση της εργασίας είναι ένα γεγονός που λαμβάνει χώρα εις βάρος της παγκόσμιας εργατικής τάξης και ως εκ τούτου πιστεύουμε πως η ανάγκη για δράσεις πέρα από τα στενά γεωγραφικά σύνορα είναι πιο επιτακτική από ποτέ.

2. Στην Ελλάδα 350.000 συνάνθρωποί μας  εγκατέλειψαν την χώρα μεταξύ του 2010 και του 2013. Πρόκειται για το 3% του συνολικού πληθυσμού που ωθήθηκε στην μετανάστευση λόγω της οικονομικής κρίσης εντός της προαναφερόμενης τριετίας. Στην Γερμανία  για παράδειγμα εργάζονται 35.000 Έλληνες γιατροί. Το περίφημο Brain Drain δεν είναι απλώς ένα φαινόμενο είναι ένα σύγχρονο κοινωνικό ζήτημα.

Top