Μια οφειλόμενη απάντηση στους Τόμσεν του ντουνιά

ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ: ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕΙΣ, ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΗMEΡΟΜΗΝΙΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗΣ:

«Σε 21 χρόνια θα κατορθώσει η Ελλάδα να ρίξει την ανεργία σε προ κρίσης επίπεδα», τάδε έφη, από την Ουάσιγκτον, ο επικεφαλής του ΔΝΤ για την Ευρώπη, Πολ Τόμσεν, κατά την παρουσίαση του βιβλίου «Europe’s Growth Challenge» του οικονομολόγου Άντερς Άσλουντ. Ο ίδιος πρόσθεσε πως η Ιταλία θα χρειαστεί 12 χρόνια, η Πορτογαλία 10 και η Ισπανία 6, ώστε «να μειώσουν την ανεργία τους στα επίπεδα της περιόδου 2001-2007».

Η θέση του δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από εκείνη που έχουν εφαρμόσει στο παρελθόν τόσο στην Ελλάδα όσο και σε άλλες χώρες. Σήμερα, το Δ.Ν.Τ είναι αυτό που πιέζει στις διαπραγματεύσεις στα εργασιακά, για περαιτέρω απορρύθμιση της ελληνικής αγοράς εργασίας και επιμένει για παράδειγμα στην απελευθέρωση των ομαδικών απολύσεων, ταυτιζόμενο πλήρως με τα αιτήματα του Σ.Ε.Β.

Τα 21 χρόνια που αναφέρει δεν είναι πρόβλεψη, δεν είναι επιστημονική προσέγγιση, δεν είναι ούτε καν μια υπόθεση. Είναι ένας ξεκάθαρος στόχος και σκοπός είναι μια διακαής επιθυμία, μια απόπειρα για μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία, που αυτός και τα συμφέροντα τα οποία εκπροσωπεί επιχειρούν να την κάνουν πραγματικότητα.

Αν στόχος του Δ.Ν.Τ και των εκφραστών του ήταν πράγματι η αντιμετώπιση της ανεργίας δεν θα χαμήλωναν τους κατώτατους μισθούς που μειώνουν τις αμοιβές των νέων. Ούτε θα ήταν υπέρ των ομαδικών απολύσεων από τι στιγμή που δεν αυξάνουν την απασχόληση συνολικά ή των νέων ειδικότερα. Ούτε θα καταργούσαν τις συλλογικές συμβάσεις με αποτέλεσμα την μη ρύθμιση της αγοράς εργασίας και άρα την επιμήκυνση του εργάσιμου χρόνου. Στο ίδιο μήκος κύματος, αύξησης της ανεργίας και όχι αντιμετώπισης, κινείται και η αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης.

Επίσης, δεν θα πρότεινε ως βασικό εργαλείο για την μείωση της ανεργίας τους άνισους μισθούς, για ίδιες εργασίες, ανάλογα με την ηλικία του εργαζόμενου. Αλλά και «οι επιταγές εισόδου στην αγορά εργασίας» δεν θα έπρεπε να είναι εργαλείο αντιμετώπισης, καθώς το μόνο που καταφέρνουν είναι η αέναη ανακύκλωση της ανεργίας και της προσωρινής εργασίας.

Η ανεργία δεν αντιμετωπίζεται μέσω της διάβρωσης των δικαιωμάτων του κόσμου της εργασίας, ούτε επιβάλλοντας μορφές επισφαλούς εργασίας, πράγμα που επεκτείνει την ανασφάλεια και έχει επιπτώσεις στον τρόπο ζωής των νέων. Και φυσικά η σύνδεση της εργασίας με την κατάρτιση είναι σκέτη ανοησία σε μια χώρα που έχει τεράστιο ποσοστό νέων επιστημόνων και ωστόσο ανέργων.

Άνωθεν σωτήρες δεν υπάρχουν. Από τη μια υπάρχουν εκείνοι που επιδιώκουν μια και δυο χαμένες γενιές και από την άλλη εμείς που θεωρούμε πως το ζήτημα της αντιμετώπισης της ανεργίας αλλά και της ποιότητας της εργασίας είναι ζήτημα οργάνωσης και καθημερινής διεκδίκησης. Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε.

Top